İŞTE ÖYLE BİR ŞEY

Hikayeler, masallar, romanlar, destanlar, mitler ne denirse densin adına iyi ki varlar… İyi ki varlar da hastalara şifa, karanlığa ışık,  umutsuzluğa umut, kötülüğe iyilik oluyorlar. Nereden bilecektik yoksa kötülüğün ve iyiliğin kadimden beri savaştığını. Her ne kadar bitmiş gibi gözükse de aslında bu savaşın devam ettiğini. Her zaman iyinin kazanmasını isteyenlerin kötünün kazanmasını isteyenlerden daha çok olduğunu. Savaşın sonu belirsiz olsa da iyiliğin motivasyonunun daha yüksek olduğunu nereden bilecektik? Yıldız Savaşlarında jedi, Usta Yoda’ya Anakin’ in geleceğini soruyordu. Karanlık tarafı mı seçecekti yoksa aydınlığı mı? Belirsizdi, göremiyordu Usta Yoda. Ya da görüyordu da söylemek istemedi kim bilir? Bir şans vermek istedi belki de, hâlâ inanç vardı içinde. Herkesde vardı iyilik de kötülük de gece ile gündüz gibi, ayın iki yüzü gibi. Sadece dünyada değil her insanın içinde de devam ediyordu iyi ile kötünün savaşı. Kimi o kadar kördü ki olan bitene karşı, kötünün ne kadar güçlendiğini içinde fark edemiyordu. Bu savaşı bilenler vardı, bilmese bile sezenler… Her an tetikteydiler. Çünkü taraflarını seçmişlerdi. İyi olandan yanaydı onların tarafı, iyiliği ağır basandan yana. Farkındaydılar dengeler her an değişebilirdi; çünkü kötü sinsiydi, kötü daima haklıydı. Onun karşısında olan her daim haksız, her daim kötüydü. Kötü kafaları karıştırır, gece ile gündüzü bir ederdi. Vicdanları bulandırır, yüzünü kendinden yana döndürürdü. O yüzden iyiyi seçen hep yoklardı halini tarafsızca, korkusuzca, kendini kandırmadan. İş işten çoktaaaaaaan geçmiş olurdu yoksa. Bir şeyi kendi haline bırakırsan çürümeydi sonu. Kötü  ise tetikteydi. Hemen yanlış anlaşılmasın içine bakmak aklına dahi gelmezdi onun. Çünkü emindi kendinden, sorgulamak gereksizdi. Kötü, düşmanı hep dışarıda arardı. Gözünü dört açmış beklerdi pusuda. Akın akın yollardı neferlerini düşmanın üstüne, göz açtırmazdı. Gaflet bu ya dışarıdan beklerken, yıkım içeriden gelirdi.  Çünkü kötünün amacı yok etmekti, yok oluş ise imkansızdı.